Photoscope #52 – Ποια είσαι Νάταλι Βαλάκη;

Ο Γιάννης ρωτάει τη Νάταλι.

1. Γεύση που δεν ξεχνάς.

 

2. Η δική σου «γη του πυρός».

 

3. Ένα άγγιγμα που ακόμη θυμάσαι.

 

4. Η θέα που θα΄ θελες να΄χεις κάθε πρωί που ξυπνάς.

 

5. Μία σκέψη που σου δημιουργεί αισιοδοξία.

 

6. Το πρώτο πράγμα που παίρνεις μαζί σου σε κάθε αποστολή.

 

7. Μία φωτογραφική  στιγμή από το πρόγραμμα “Immersion”.

 

8.  Που θα προσγείωνες αυτή τη στιγμή ένα αεροπλάνο με ανθρωπιστική βοήθεια;

 

9. Το δικό σου βλέμμα στην Παλαιστίνη.

 

10. Ωραίοι άνθρωποι.

 

​H​ Νάταλι Βαλάκη είναι ​director of programs​ της ActionAid Hellas κι επειδή οι ιστορίες πίσω από τις εικόνες της έχουν ίση αξία, παραθέτουμε τις λεζάντες που έβαλε η ίδια:​

 

1.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη γεύση που είχε το γάλα με φύλλα τσαγιού που ήπιαμε στο Κονγκελάι της Κένυας. Σε μία από τις πιο άνυδρες περιοχές που έχω δει, μας φιλοξένησε μια οικογένεια για μία βδομάδα μέσω ενός προγράμματος της ActionAid. Είχε σχεδόν δύο χρόνια να βρέξει, οι καλλιέργειες είχαν καταστραφεί, τα ζώα πέθαιναν, οι άνθρωποι πέθαιναν. Τέσσερις κατσίκες χρειάζονταν για να βγει μία κούπα γάλα… Το πρώτο ξημέρωμα καθίσαμε με την οικογένεια και ήπιαμε μαζί τους. Αυτή η κούπα γάλα ήταν η πιο πολύτιμη γεύση που μου προσφέρθηκε ποτέ, αφού αποτελούσε και το μοναδικό γεύμα της οικογένειας. Αξέχαστο πρωινό….

2.  «Γη του πυρός» η γη της Κένυας. Τον Δεκέμβριο του 2010 περάσαμε μια εβδομάδα στη Λανγκομπάγια μαζί με Έλληνες Αναδόχους της ActionAid, δουλεύοντας σε ένα πρόγραμμα άρδευσης, το οποίο θα ωφελούσε οροθετικούς Κενυάτες. Χάρη σε αυτό θα αποκτούσαν καλλιεργήσιμη γη και έτσι θα αύξαναν το μέχρι τότε πενιχρό εισόδημά τους. Σαράντα Έλληνες σκάβαμε δίπλα δίπλα με τους τριάντα έξι οροθετικούς Κενυάτες μία ξεραμένη, άνυδρη, σχεδόν πετρώδη γη κάτω από τον ήλιο που έκαιγε. Όταν εμείς σταματούσαμε μην αντέχοντας, εκείνοι συνέχιζαν δείχνοντάς μας τον τρόπο. Αυτή είναι άλλωστε η καθημερινότητα της Αφρικής.

3. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που βρέθηκα σε ένα σχολείο που είχε φτιάξει η ActionAid στην Κένυα. Μόλις φτάσαμε μας περικύκλωσαν περίπου 100 παιδιά, φωνάζοντας και γελώντας. Τους φαινόμασταν τόσο αστείοι, εμείς οι mzungu (λευκοί/ ξένοι)! Μια πιτσιρίκα με ένα ροζ μπλουζάκι άγγιζε τα μαλλιά μου για ώρες, το πιθανότερο ήταν ότι δεν είχε ξαναδεί λευκό στη ζωή της, και δεν άφηνε με τίποτα τα χέρια μας. Το χέρι της που μας άγγιζε συμβόλιζε για μένα όλα τα χέρια των παιδιών που στηρίζουμε μέσα από το Πρόγραμμα Αναδοχής της ActionAid.

4. Μακάρι να μπορούσα να ξυπνώ κάθε πρωί και να βλέπω την Αφρικανική στέπα, να μυρίζω το χώμα και να μιλάω με τις γυναίκες της Αφρικής. Όλα τα προγράμματα της ActionAid επικεντρώνονται στις γυναίκες – γιατί μόνο μια γυναίκα που έχει καταλάβει τη δύναμή της μπορεί να φέρει την πραγματική αλλαγή στην οικογένεια και την κοινότητά της. Αυτές οι γυναίκες μας δίνουν τα πραγματικά μαθήματα ζωής. Αυτές θα ήθελα να συναντώ κάθε μέρα της ζωής μου για να μου θυμίζουν ξανά τι είναι σημαντικό.

5. Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή που να μην μπορούμε να καταφέρουμε. Αρκεί να το θέλουμε πολύ. Και να μην το βάζουμε ποτέ κάτω. Το είπε άλλωστε και εκείνος που δεν τα παράτησε ποτέ…

6. Κάθε αποστολή έχει και τις ιδιαιτερότητές της. Κουβαλάμε μαζί μας γαλότσες, σακίδια, ένα κουτί πρώτων βοηθειών, υγρά μαντηλάκια για να φύγει η πολλή η σκόνη. Κυρίως όμως ανοιχτό μυαλό για να μαζέψουμε όσες περισσότερες εμπειρίες μπορούμε.

7.  «​Immersion» έχουμε ονομάσει στην ActionAid τα ταξίδια «εμβάθυνσης», τα ταξίδια στα οποία μένουμε με τις οικογένειες που συνεργάζονται με την ActionAid, ζούμε από κοντά τα προβλήματά τους, καταλαβαίνουμε τα όνειρά τους και αντιμετωπίζουμε από κοινού για κάποιες μέρες τις καθημερινές προκλήσεις τους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας δημιουργούμε δεσμούς ανεξήγητα ισχυρούς. Η πιο έντονη εικόνα είναι πάντα αυτή του αποχωρισμού. Τους αποχαιρετάς, ξέρεις ότι το πιο πιθανό είναι πως δεν θα τους ξαναδείς και αυτό απλά δεν αντέχεται…

8.  Χωρίς καμία αμφιβολία στην Παλαιστίνη. Αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες στη Γάζα όχι μόνο δεν έχει προηγούμενο, αλλά αποτελεί και την κορύφωση μιας συνεχιζόμενης, πολυετούς κατοχής και καταπάτησης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΗΕ, τουλάχιστον το 70% των θυμάτων στην Γάζα είναι άμαχοι. Περισσότεροι από 3.100 Παλαιστίνιοι έχουν τραυματιστεί, ενώ οι εσωτερικά εκτοπισμένοι υπολογίζονται σε τουλάχιστον 18.000, καθώς βόμβες και πύραυλοι έχουν καταστρέψει τα σπίτια τους. Οι επιθέσεις του Ισραήλ από αέρος και θαλάσσης έχουν καταστρέψει σημαντικό μέρος της υποδομής της Γάζας όπως τα συστήματα ύδρευσης, ηλεκτρισμού, αποχέτευσης καθώς και κέντρα υγείας και εκπαιδευτικές δομές. Η ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα επιδεινώνεται ραγδαία. Τα νοσοκομεία λειτουργούν με τα τελευταία αποθέματα καυσίμων τους και οι κάτοικοι έχουν μείνει χωρίς καθαρό πόσιμο νερό.

9.  Όταν όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα προβάλλουν συστηματικά και για χρόνια την εικόνα των Παλαιστίνιων που κάνουν «τρομοκρατικές επιθέσεις» εμείς, κατά την παραμονή μας εκεί, είδαμε μια Παλαιστίνη που χάνει τα εδάφη της από τους παράνομους εποικισμούς του Ισραήλ, που βλέπει τα παιδιά της να φυλακίζονται χωρίς κατηγορητήρια, που βλέπει τοίχους και συρματοπλέγματα να τους κλείνουν στη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου. Αυτή η Παλαιστίνη το μόνο που ζητάει είναι να πούμε στον κόσμο ότι δεν είναι τρομοκράτες, ότι το μόνο που ζητούν είναι δικαιοσύνη και ελευθερία.

10. Ωραίοι άνθρωποι με ρωτάτε… Ωραίοι άνθρωποι είναι οι Παλαιστίνιοι που αν και περνάνε όλα αυτά καταφέρνουν και έχουν ακόμα πολλή αγάπη στην καρδιά τους…

Με λένε Νάταλι. Δουλεύω για την ActionAid τα τελευταία 8 χρόνια και είμαι σίγουρη ότι η απόφαση να δουλέψω εδώ ήταν η καλύτερη που πήρα ποτέ στη ζωή μου. Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην Αθήνα, και όπως πάντα, περιμένω πώς και πώς να ξαναβρεθώ στην Παλαιστίνη, στην Κένυα, στη Μοζαμβίκη.

Απάντησε μέσα στον Ιούλιο και την ευχαριστούμε πολύ.

​Γιάννης Κοκολάκης

Περισσότερα φωτοσκόπια στο www.brainco.gr

Comments are closed.