Άυπνη με τον Γιώργο Κιμούλη.

Της Δήμητρας Δάρδα

Καλεσμένη χθες το απόγευμα στο σπίτι της Σεμίνας, για μελομακάρονα και γλυκίσματα των ημερών (ναι έχουμε και τέτοιου είδους συναντήσεις) κι αφού έκανα 45 γύρους να βρώ να παρκάρω, φτάνω ξέπνοη στην είσοδο και χτυπώ με το δάχτυλο μεν λυσσασμένα δε – την ξύλινη πόρτα, κουδούνι δεν έχει ακόμα, έχει εργασίες – φωνάζοντας:

“Ανοίξτε… Με ακούτε ή τρώτε τα μελομακάρονα με τη γέμιση σοκολάτας και κάνετε τους κουφούς;”
Μου ανοίγουν, δεν είδα ποιος, αλλά του σπιτιού θα ήταν! Μπαίνω σαν τον άνεμο, άνετη και ξεμαλλιασμένη όπως πάντα, ώσπου με delay συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μπροστά σε κάμερες και προβολείς. Οι καναπέδες όλοι μαζεμένοι προς τον κήπο, οι τραπεζαρίες από εκεί, η Σεμίνα όρθια και αγχωμένη και πιο δεξιά μια σειρά από φωτιστές φωτογράφους και συναδέλφους. Στριμώχνονται οι ερωτήσεις, οι απορίες και οι διαπιστώσεις μέσα στο μυαλό μου και πριν μιλήσω, ακούγεται Φωνή λαού Οργή θεού:

“Θα κάνετε φασαρία, δεσποινίς”;
Αντρική, μπάσα, ήρεμη φωνή, ακούγεται εκ δεξιών. Γυρίζω και μόλις τον βλέπω, γουρλώνω τα μάτια, κοκκινίζω μέχρι την ρίζα των μαλλιών μου, μου κόβονται τα γόνατα, λίγο σάλιο τρέχει από τα δεξιά και νομίζω ότι παθαίνω αργή συμφόρεση!
Ο Γιώργος Κιμούλης, στεκόταν εκεί και με κοιτούσε, πίσω από ένα γραφείο, με δεκάδες βιβλία γύρω του. Πάγωσα. Κουκουλώθηκα με το παλτό μέχρι πάνω στο κεφάλι, μούγκρισα δεν θυμάμαι τι… και το έβαλα στα πόδια, τρέχοντας προς την κουζίνα λέγοντας μόνο το “ρα” από το καλησπέρα που το είχα καταπιεί! Πω πω ντροπή…

Ο Γιώργος Κιμούλης στα γυρίσματα της BrainCo

Πίσω από την πλάτη του σχεδόν, κάνω νοήματα στην Σεμίνα. Να μάθω τι γύρευε εκεί; Και τι γύρισμα ήταν αυτό;
Τον Γιώργο Κιμούλη, τον είχα συναντήσει μια φορά και μόνο, στο πλατό της Σεμίνας, όταν δούλευα σε εκπομπή της, αλλά δεν τον είχα πλησιάσει. Εγώ είμαι για τα εύκολα. Κι εκείνος είναι… το αντίθετο. Έχει ένα παρουσιαστικό που δεν σου αφήνει …ευχέρεια. Τύπου, να πας να του μιλήσεις έτσι δήθεν και στο άσχετο!

Δεν παίζει. Μοιάζει με εκείνους τους άντρες που λένε λίγα και ακούνε λιγότερα. Προτιμούν την ουσία από την πάρλα. Εγώ πάλι, είμαι του δεύτερου! Λόγω της ειδικότητας μου, της καλλιτεχνικής κονσομασιόν ή αλλιώς όπως λέγεται επιμέλεια καλεσμένων ή υπεύθυνη καλεσμένων ή καλλιτεχνική τηλεφωνήτρια εκπομπών ή το παιδί και το πατίνι ή το κορίτσι λεζάντα κ.α.

Πίσω από τον τοίχο της κουζίνας, προσπαθώ να κεντρίσω το ενδιαφέρον της Σεμίνας. Έχει περάσει κάνα δεκάλεπτο και δεν έχω συνέλθει!

Λυγίζω το μεσαίο δάχτυλο και το δαγκώνω μοβόρικα, όπως συνήθιζε η μάνα μου όταν ήμουν μικρή και είχε παίξει χοντρή ζημιά, τύπου λαμπόγιαλο το καλό το βάζο, που το είχαμε για τις γιορτές!

Έκανε oτι δεν με έβλεπε, αλλά χαμογελούσε πονηρά. Κι αυτό με χόρευε εμένα! Τα μηλίγγια μου χτυπάγανε. Μας χώριζαν 10 μέτρα, αλλά έβγαινα εγώ, πίσω από τον τοίχο; Τσου!

Δήμητρα Δάρδα

Έφτασα στο σημείο να ξαπλώσω στο πάτωμα, κάνοντας σε αναπαράσταση, το σκουλήκι που βγαίνει από τη λάσπη, μήπως της τραβήξω τη ματιά… Τίποτα. Αλλά συνέχιζε από μακριά να γελάει…

Τρώω ένα μελομακάρονο να πάρω δυνάμεις, να κάνω κι άλλα σχέδια. Ξαφνικά όμως, ακούγεται ΠΑΛΙ από το βάθος, η Φωνή Λαού Οργή Θεού: “Θα κάνετε φασαρία, δεσποινίς”;
Βάζω στο στόμα δύο στρογγυλά κουραμπιεδάκια να κάνω ότι δεν ήμουν εγώ… ότι εγώ τρώω, δεν έχω μιλήσει, απασχολούμαι με κάτι άλλο… και στο τέλος τέλος, βρε αδελφέ, πώς βλέπεις πίσω από τον τοίχο;

Στούμπωσαν όμως τα γλυκά και ξάφνου νοιώθω να πνίγομαι… αλλά δε μπορούσα να βήξω, το γύρισμα με τον πρωταγωνιστή ήταν σε εξέλιξη. Πάω στην βρύση να πιάσω ένα ποτήρι, ο νεροχύτης λαμπίκο. Που να βρω ποτήρι, αυτό δεν ήταν κουζίνα ήταν χειριστήριο διαστημόπλοιου. Δεν έβλεπα χερούλια στα ντουλάπια! Πανικός. Τα χρειάστηκα. Θεέ μου …θα πνιγώ και θα ακουστώ, αλλά αν δεν ακουστώ θα σβήσω εδώ πίσω μόνη… μέρες γιορτής!

Ανοίγω το ψυγείο και αρπάζω ένα μπουκαλάκι παγωμένο τσάι. Με το καπάκι το ήπια …δεν το ξεβίδωσα καν. Σώθηκα! Ουφφφφ… ΝΑΑΑΑΑ, ένας κόμπος που κατέβηκε!
Στο σαλόνι ακούγεται φασαρία. Γέλια και φιλιά και ζήτω και μπράβο… Παίρνω το θάρρος, βγαίνω από την κουζίνα και κάνω την χαριτωμένη. Κάθομαι στον καναπέ μέσα στον κόσμο και τότε ο κ. Κιμούλης ήρθε προς το μέρος μου με χαιρέτησε δια χειραψίας και ξαναέγινα κόκκινη παπαρούνα!!! Έναν έναν μας χαιρέτησε.

Ο Γιώργος Κιμούλης στα γυρίσματα της BrainCo

Έφευγε… Έφευγε και δεν μπόρεσα να πω μια λέξη… Κάτι τις, ένα αστείο, μια μπαρούφα κάτι από τα νόστιμα που λέω και γελάμε! Δεν τόλμησα…
Όλο το βράδυ στο κρεβάτι μου σκεφτόμουν ξανά και ξανά την συνάντηση αυτή. Πέντε λεπτά μαζί του είχε διάρκεια στο μυαλό μου ώρες.
“Θα κάνετε φασαρία, δεσποινίς”;

Ναι θα κάνω, αλλά όταν θα λείπετε!

Comments are closed.