Νίκος Ψαρράς

Τον θαυμάζω γιατί γυαλίζει στο μάτι του η τρέλλα του θεάτρου. Ευλογημένος από τον Παπαβασιλείου, με μια υποτροφία για το εξωτερικό, στη μνήμη της Μελίνας.
Ο Νίκος είναι από τον Σοχό,
έξω από τη Θεσσαλονίκη, το χωριό της Ζυράννας Ζατέλη.
Ένα αυθεντικά γοητευτικό πλάσμα και πολυτάλαντο, που ξέρει να διηγείται ωραία και θέλεις να είναι φίλος σου, γιατί κάνει ζεστές και ειλικρινείς αγκαλιές, γελάει πλατειά, δεν προδίδει, λέει μπροστά σου όσα έχει να σου πει και φυσικά η πορεία και οι επιλογές του έχουν αποδείξει ότι είναι σπάνιας στόφας άντρας και ηθοποιός.
Έχει το πιο ενδιαφέρον -ενίοτε και το πιο τρομακτικό- κινηματογραφικό και τηλεοπτικό αντρικό πρόσωπο. Σκέφτεσαι ιδανικότερο serial killer; Ποιός άλλος θάπαιζε καλύτερα δηλαδή τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη ή τον Τσαρλς Μάνσον; Εγώ ας πούμε, δεν φοβάμαι κάποιον άλλον περισσότερο από τον Νίκο.
Καλός, χρυσός, αλλά δεν θάθελα να θυμώσει μαζί μου….
Επίσης κάτι σημαντικό, δεν ξεχνάει ποτέ αυτούς που τον βοήθησαν γι αυτό και αγαπάει πολύ την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
“Είναι η ωραιότερη συνάδελφος που είχα ποτέ, -λέει- η πιο γενναιόδωρη, η πιο δουλευταρού, η πιο αθώα.”
Ο Νίκος Ψαρράς, ήρθε στο Θέατρο 104, αυτοσχεδίασε για μας, μια κι έξω, (αφήνοντας έκπληκτο τον σκηνοθέτη Θοδωρή Βουρνά και τον διευθυντή φωτογραφίας Μαρκέλλο Πλακίτση).
Στο μεταξύ, προλάβαμε και συζητήσαμε για ώρα τα προσωπικά, τα επαγγελματικά, τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα οικονομικά, τα θεατρικά, τα …συνδικαλιστικά και βεβαίως τα οικογενειακά μας.
Ειναι έξυπνη ιδέα τελικά, να εφευρίσκουμε άλλοθι, για να συναντιόμαστε.
Σεμίνα.